Pjesanca gospodi krstjanskoj

Vijem, da je jelen plah i bijesno se plaši, od lava nu ga strah u gori utaži; ter lava kad čuje da gorom prohodi, u krovu tuguje čijem ga se slobodi. S vrjemenom nu lava loveći po gori izgubi dubrava, zač ga smr[t] umori; zašto je smrt jača ner kripos od lava, ka ranu od mača bez lijeka zadava.